ابوسعید ابوالخیر | رباعیات | رباعی شماره ۳۸۷

دامان غنای عشق پاک آمد پاک زآلودگی نیاز با مشتی خاک چون جلوه گر و نظارگی جمله خود اوست گر ما و تو در میان نباشیم چه باک