ابوشیخ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوشیخ .[ اَ ش َ ] (اِخ ) محدّث است . و از شریح روایت کند.
ابوشیخ . [ اَ ش َ ] (اِخ ) ابن ابی ثابت بن منذر انصاری از بنی نجار. او بروز بئرمعونه درجه ٔ شهادت یافت .
ابوشیخ . [ اَ ش َ ] (اِخ ) حیوان بن خالد الهنائی . محدّث است .