ابوعروه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوعروه . [ اَ ع ُ وَ ] (اِخ ) نام دهی است بمکّه .
ابوعروه . [ اَ ع ُ وَ ] (اِخ )مردی جهوری الصوت که به بلندی صیحه ٔ او مثل زدندی .
ابوعروه . [ اَ ع ُ وَ ] (اِخ ) او از عمروبن شعیب و از او خلف بن غالب روایت کرده است . (الکنی للبخاری ).