ابوعون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوعون . [ اَ ع َ ] (ع اِ مرکب ) خرما. (السامی فی الأسامی ) (مهذب الأسماء). ◄ نمک . (منتهی الارب ).
ابوعون . [ اَ ع َ ] (اِخ ) او از ابن زبیر واز او عبداﷲ المخرمی روایت کند. (الکنی للبخاری ).
ابوعون . [ اَ ع َ ] (اِخ ) ابن ابی عبداﷲ انصاری الشامی الاعور. او از ابی ادریس خولانی و از او ثوربن یزید و زبیدی و ابوبکر روایت کرده اند.