ابومروان
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابومروان . [ اَ م َرْ ] (ع اِ مرکب ) وزغه . (المرصع).
ابومروان . [ اَ م َرْ ] (اِخ ) او راست : الاستدلال بالحق فی تفضیل العرب علی جمیعالخلق .
ابومروان . [ اَ م َرْ ] (اِخ ) ابن حبیب . عبدالملک سلمی فقیه اندلسی . او راست : شرح الموطاء مالک . وفات ٢٣٩ هَ . ق . (کشف الظنون ). و رجوع به ابن حبیب ابومروان .... شود.