ابوهفان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوهفان . [ اَ هََ ف ْ فا ] (اِخ ) عبداﷲبن احمدبن حرب . رجوع به ابوهفان المهزمی ... شود.
ابوهفان . [ اَ هََ ف ْ فا ] (اِخ ) المهزمی . عبداﷲبن احمدبن حرب بن خالد. او از شعرای مخضرمی الدولتین و لغوی است . و علم لغت از اصمعی فراگرفت و یموت بن المزرع از او روایت کند. او مردی بی پروا و تنک مایه و تنگدست و باده پرست بود. او راست : کتاب اخبارالشعراء و کتاب صناعةالشعر.و١٩٥ هَ . ق . درگذشت و از شعر اوست در صفت شمشیر: فاذا ما سللته بهر الشمَ َس َ ضیاءً فلم تکد تستبین وکأن ّ الفرند و الرونق السا- ئل فی صفحتیه ماء معین مایبالی من انتضاه لحرب ا شمال سَطَت به ام یمین . و هم او راست : ایا رب ّ قد رکب الأرذلون و رجلی من رجلتی حافیة فان کنت حاملنا مثلهم والا فارحلنی الثافیة. رجوع به معجم الأدباء چ مارگلیوث ج ٤ ص ٢٨٨ شود.