ابویعفر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابویعفر. [ اَ بو ی َ ف ُ ] (اِخ ) ابن علقمه ٔ دیلمی . یکی از ملوک حیره پس از نعمان بن اسود و قبل از امرءالقیس اسود. و گفته اند دوره ٔ ملک او سه سال بود. رجوع به حبیب السیر چ طهران ج ١ ص ٩١ و رجوع به آل نصر شود.