ابی خویشتن

ابی خویشتن . [ اَ خوی / خی ت َ ] (ص مرکب، ق مرکب ) بیخود. بیهوش . مغمی علیه : بفرمود تا داروی هوش بر [منیژه ] پرستنده آمیخت با نوش بر بدادند و چون خورد شد مرد [ بیژن ] مست ابی خویشتن سرش بنهاد پست . فردوسی .