اتای
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اتای . [ ] (اِخ ) (بمعنی عنقریب ) اول، مرد جِتّی که هنگام یاغیگری ابشالوم وی در لشکر داود صاحب رتبه و امتیاز شده . دوم، شخصی بن یامینی و یکی از شجاعان داود. رجوع به قاموس کتاب مقدس شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اتای . [ ] (اِخ ) (بمعنی عنقریب ) اول، مرد جِتّی که هنگام یاغیگری ابشالوم وی در لشکر داود صاحب رتبه و امتیاز شده . دوم، شخصی بن یامینی و یکی از شجاعان داود. رجوع به قاموس کتاب مقدس شود.