اتسز
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اتسز. [ اَ س ِ ] (اِخ ) ابن محمد خوارزمشاه . رجوع به اتسز خوارزمشاه و آتسز شود.
اتسز.[ اَ س ِ ] (اِخ ) (از ترکی آت، آد، نام + سز، ادات سلب ؛ و مجموع کلمه بمعنی بی نام است و این تفألی است ماندن و نمردن کودک را در بلاد ترکستان . یا از اَت بمعنی گوشت + سز و یا از آت بمعنی اسب + سز) رجوع به آتسز، و ابن خلکان چ قاهره ج ٢ ص ٦٥ ذیل اطسیس شود.
اتسز. [ اَ س ِ ] (اِخ ) علاءالدین . رجوع به اتسز خوارزمشاه شود.