اتعاظ

اتعاظ. [ اِت ْ ت ِ ] (ع مص ) پند گرفتن . (زوزنی ) (تاج المصادر). پند پذیرفتن . (منتهی الارب ). پندپذیری : تقدیر باریتعالی چشم بصیرت ابوعلی بازبست و گوش هوش از استماع مواعظ و اتعاظ بدان نصایح کر ساخت تا مساعدت فایق فروگذاشت . (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ).