اتفاقی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اتفاقی . [ اِت ْ ت ِ ] (ص نسبی ) ناگهانی . غیرمترقب . غیرمنتظر. ◄ مبنی بر اتفاق و وحدت : کسی کش خرد رهنمون است هرگز بگیتی ره و رسم صحبت نورزد که صحبت نفاقی است یا اتفاقی دل مرد دانا از این هر دو لرزد اگر خودنفاقیست جان را بکاهد وگر اتفاقی به هجران نیرزد. سنائی .