اتل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اتل . [ اَ ت َ ] (اِ) قسمی کرم که در زیر خاک مرطوب یافت شود و در بوشهرآنرا چون چشته و گیم بر سر قلاب کنند صید ماهی را.
اتل . [ اُ ت ُ ] (اِ) در تداول زنان لغتی اهریمنی بمعنی شکم : اُتلش پیش آمده است ؛ آبستن شده است . ◄ در محاوره ٔ عوام، اتومبیل . ◄ مانع و عائقی سخت و صعب .
اتل . [ اَ] (ع مص ) گام نزدیک نهادن هنگام خشم . ◄ اتل من الطعام ؛ سیر شدن شکم از طعام . (منتهی الارب ).