اثجل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اثجل . [ اَ ج َ ] (ع ص، اِ) مردی که شکمش کلان و فراخ باشد. (منتهی الارب ). بزرگ شکم . (مهذب الاسماء). مرد برآمده تهیگاه . (منتهی الارب ). ◄ که پوست شکم سست دارد. آنکه پوست شکمش سست و فروهشته باشد . ◄ اثجل الوادی ؛ میانه ٔ فراخ وادی .(منتهی الارب ). ◄ طعن فلان ٌ فلاناً الأثجلین ؛ ای رماه بداهیة من الکلام . (منتهی الارب ). ج، ثُجل .