اجاره نشین
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(~. نِ) [ ع - فا. ] (ص فا.) آن که در محل اجارهای زندگی میکند، مستأجر. اجازه (اِ زِ) [ ع. اجازه ] ۱- (مص م.) رخصت دادن، رخصت. ۲- (اِ.) گواهی صلاحیت دادن فتوی به کسی از طرف یک عالِم.
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(~. نِ) [ ع - فا. ] (ص فا.) آن که در محل اجارهای زندگی میکند، مستأجر. اجازه (اِ زِ) [ ع. اجازه ] ۱- (مص م.) رخصت دادن، رخصت. ۲- (اِ.) گواهی صلاحیت دادن فتوی به کسی از طرف یک عالِم.