اجری خوار

اجری خوار. [ اِ خوا / خا ] (نف مرکب ) راتبه خوار. مُوظّف : به این دونان که اجری خوار دهرند فروناید سر، ارباب هِمم را. شفائی . و گاه در شعر بتخفیف جری خوار آید : مهمان و جری خوار قصر اویند هم قیصر و هم امیر دیلم [ کذا ]. ناصرخسرو. اجری خوار، ضدّ چته و باشی بوزوق و سرآزاد و چریک : نه سرآزادم و نه اجری خوار پس نه از لشکرم نه از حشرم . مسعودسعد.