اجمع
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اجمع. [ اَ م َ ] (ع ص، ق ) همه . همگی . مؤنث : جَمْعاء. ج، اجمعون، اجمعین . (و آن توکید محض است ). یقال : سرت یومی اجمع و لیلتی جمعاء؛ همه ٔ روز و شب برفتم . (مهذب الاسماء). ◄ (ن تف ) گردکننده تر. جمعآورنده تر. ♦ امثال : اجمع من ذَرّة . اَجمع من نملة . (مجمع الامثال میدانی ).