اجمه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اجمة. [ اَ ج َ م َ ] (ع اِ) رجوع به اجمه شود.
اجمة. [ اَ ج َ م َ ] (اِخ ) محله ای است به بغداد، و آن را مسترشد باﷲ از خلفای عباسی بنا کرد و به سال ٥٥٤ هَ . ق . بر اثر طغیان دجله خراب شد. (قاموس الاعلام ).
اجمه . [ اَ ج َ م َ ] (ع اِ) درختهای بسیار بهم پیچیده . درختستان . ◄ نیستان . (مؤید). ◄ جای نشیب که فراهم آمدنگاه آب و رستنگاه نی باشد. نیزار. ◄ بیشه . (زمخشری ). بیشه ٔ شیر. ج، اُجُم، اِجام، اَجَمات . جج، آجام .