احجار ساقطه

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

احجار ساقطه . [ اَ رِ ق ِ طَ / طِ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) احجار سماوی . سنگهائی که از آسمان بر زمین افتند. شخانه .