احرس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
احرس . [ اَ رُ ] (ع اِ) ج ِ حَرس . روزگاران . دهور.
احرس . [ اَ رَ ] (ع ص ) قدیم . کهنه . (منتهی الارب ). ◄ آنکه از هیچکس نترسد. ◄ (ن تف ) نعت تفضیلی از حراست . ♦ امثال : احرس من الأجل . احرس من کلب . (مجمع الأمثال میدانی ).