احسنت

(اَ سَ) [ ع. ] (شب جم.) آفرین (بر تو، شما).<br>

(اَ سَ) [ ع. ] (شب جم.) آفرین (بر تو، شما).

احسنت . [ اَ س َ ] (ع صوت، اِ) کلمه ٔ مدح، بمعنی نیکو کردی . مرحبا! آفرین ! زه ! خَه ! شاباش ! بنام ایزد! شاد باش . علیک عین اﷲ. (شعوری ) : شاعران را خه و احسنت مدیح رودکی را خه و احسنت هجی است . شهید بلخی . زه ! ای کسائی و احسنت ! گوی و چونین گوی بسفلگان بر، فریه کن و فراوان کن . کسائی . جز احسنت از ایشان نبد بهره ام بکفت اندر احسنتشان زهره ام . فردوسی . این همی گفت که احسنت و زه ای شاه زمین و آن همی گفت که جاوید زی ای شاه زمان . فرخی . بهر گفته از پرهنر عاقلان جوابم جز احسنت و جز خَه نبود. مسعودسعد. ترا ببینم و گویم علیک عین اﷲ بنام ایزد احسنت و زه نکو پسری . سوزنی . گر سیم دهی هزار احسنت ور زر بخشی هزار شاباش . سوزنی . خسروا خاقانی عذرا سخن هندوی تست هندوئی را ترک عذرا دادی احسنت ای ملک . خاقانی . یا پی احسنت و شاباش و خطاب خویشتن مردار کن پیش کلاب . مولوی . گفت احسنت ای نکو گفتی ولیک تا کنم من مشورت با یار نیک . مولوی . ♦ احسنت زدن ؛ احسنت کردن : همی زنند ثنا را ستارگان احسنت همی کنند دعا را فرشتگان آمین . امیر معزی . چو من ثنای تو گویم قضا زند احسنت چو من دعای تو گویم قدر کند آمین . امیر معزی . ♦ احسنت کردن ؛ آفرین کردن . تحسین گفتن : هر دم فلک الاعظم ز اوج شرف خویش احسنت کند بر شرف چون تو پسربر. سنائی . ♦ احسنت گفتن ؛ آفرین گفتن . تحسین کردن : پراکنده گوئی حدیثم شنید جز احسنت گفتن طریقی ندید. سعدی . ♦ احسنت یافتن ؛ احسنت شنیدن . تحسین شنیدن : به غزل یافتم همی احسنت به ثنا یافتم همی احسان . فرخی .

زهی، به به، آفرین