احفار

احفار. [ اِ ] (ع مص ) اِحفارِ صبی ؛ افتادن چهار دندان پیشین کودک، دو از بالا و دو از زیر. ◄ احفارِ مُهر؛ افتادن دندانهای ثنایا و رباعیات کُرّه . (منتهی الارب ). ◄ اِحفارِ کسی چاهی را؛ یاری دادن کسی را در کندن چاه . (منتهی الارب ).

احفار. [ اَ ] (ع اِ) ج ِ حَفَر.

احفار. [ اَ ] (اِخ ) موضعی است در بادیةالعرب . (مراصد).