احلوفة

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

احلوفة. [ اُ ف َ ] (ع اِ) سخن که بدان کسی را در سوگندافکنند. (منتهی الارب ). و الاحلوفة افعولة من الحلف .