احویة

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

احویة. [ اَ وی َ ] (ع اِ) ج ِ ج حِواء. خانه های مردم بر یکجا از خرگاه و جز آن . (منتهی الارب ).