احکاک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
احکاک . [ اَ ] (ع اِ) مردان : ما انت من احکاکه ؛ نیستی از مردان آن . (منتهی الارب ). ◄ فرومایگان . ◄ خلایق .
احکاک . [ اِ ] (ع مص ) خلیدن : احک ّ فی صدری . ◄ بر خارش داشتن . خاریدن خاستن : احکنی رأسی ؛ خاریدن خواست سر من . (منتهی الارب ).