اخ تف

(اَ. تُ) (اِمر.) (عا.) آب دهان، خیو، بزاق.<br>

(اَ. تُ) (اِمر.) (عا.) آب دهان، خیو، بزاق.

اخ تف . [ اَ ت ُ ] (اِ مرکب ) بلغمی که از گلو با آواز بدهن آرند و بیرون اندازند. آب دهان . خیو. بصاق . بزاق . ◄ باستهزاء، نشان دولتی بر سینه و کلاه . ♦ امثال : اخ تفش را پیش مرغ نمی اندازد ؛ بسیار ممسک و بخیل است .