اختری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اختری . [ اَ ت َ ] (ص نسبی ) منسوب به اختر. ◄ منجم . فال گیر.
اختری . [ اَ ت َ ] (اِخ ) مصطفی بن شمس الدین قره حصاری . یکی از علمای دوره ٔ سلطان سلیمان قانونی است . مولد او قره حصار صاحب است سپس به کوتاهیه هجرت کرده و در آنجا بتدریس پاره ای علوم مشغول بود. وفات او بسال ٩٦٨ هَ . ق . است . در اکثر علوم خاصه در ادبیات عربی و علم لغت صاحب ید طولی بود. از تألیفات او یکی لغت مترجم عربی بترکی است بنام اختری و آن را دوبار تألیف کرده یکی بنام اختری کبیر و دیگری صغیر. و نیز او را مجموعه ای است در مسائل فقهیه بنام جامعالمسائل معروف به ام الفتاوی . و رجوع به قاموس الاعلام شود.