اخطاط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اخطاط. [ اِ ](ع مص ) اخطاطِ وجه ؛ خطدار گشتن روی . ◄ اخطاط غلام ؛ عذار برآوردن کودک . ◄ اِخطاط خِطّة؛ از آن خود گردانیدن آنرا و نشان کردن بر آن .
اخطاط. [ اَ ] (ع اِ) ج ِ خَطّ، بمعنی راه دراز در چیزی و راه خفیف در زمین نرم .