اخطلان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اخطلان . [ اَ طَ ] (اِخ ) دو اخطل مشهور: ابوالفرج بن هندو در مراجعه ٔ بشعر پس از ترک آن گوید: و کنت ترکت الشعر آنف من خنا و أکبر عن مدح و أزهد عن عزل ... تزل القوافی عن لسانی کأنها یفاع یزل السیل منه علی عجل فأصبح شعرالاعشیین من العشا لدیه و شعرالاخطلین من الخطل . (عیون الانباء ج ١ ص ٣٢٦ و ٣٢٧).