ادبر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ادبر. [ اَ ب َ ] (اِخ ) لقب حجربن عَدی ّ. ◄ لقب جبلةبن قیس کندی و گویند صحابی است .
ادبر. [ اَ ب َ ] (اِخ ) موضعی است در عارض الیمامة که آنرا ثَقب الادبر گویند. (معجم البلدان ).
ادبر. [ اَ ب ُ ] (ع اِ) ج ِ دَبر.