اذل

اذل . [ اَ ذَل ل ] (ع ن تف ) نعت تفضیلی از ذلّت . ذلیل تر. (غیاث اللغات ). خوارتر : ٥ندانستند [ کدخدایان غازی اریارق ] که چون خداوندان ایشان برافتادند اذل ّ من النعل و اخس ّ من التراب باشند. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٢١٩). سرجمله ٔ حیوانات شیر است و کمترین و اذل ّ جانوران خر. (گلستان ). ♦ امثال : اذل ّالناس معتذر الی لئیم . اذل ّ ممن بالت علیه الثعالب . اذل ّ من البذج . اذل ّ من البساط . اذل ّ من الحذاء . اذل ّ من الرداء . اذل ّ من السقبان بین الحلائب . اذل ّ من الشسع . اذل ّ من النعل . اذل ّ من النقد . اذل ّ من الیعر . اذل ّ من اموی بالکوفة فی یوم العاشوراء . اذل ّ من بعیر سانِیةَ . اذل ّ من بیضةِالبلد . اذل ّ من حمارِ قَبان . اذل ّ من حمار مقید . اذل ّ من حُوار . اذل ّ من عیر . اذل ّ من فقع بقرقَرَة . اذل ّ من قرادبمنسم . اذل ّ من قرملةَ . اذل ّ من قَمع . اذل ّ من قیسی ّ بحمص . اذل ّ من وَتد بِقاع . اذل ّ مِن یَد فی رَحِم . رجوع به مجمعالامثال میدانی شود .