اذن

(اُ ذُ) [ ع. ] (اِ.) گوش.<br>

(اُ ذُ) [ ع. ] (اِ.) گوش.

(اِ) [ ع. ] ۱- (مص م.) رخصت دادن، اجازه دادن. ۲- (اِمص.) فرمان، رخصت، اجازه.

اذن . [ اَ ] (ع مص ) بگوش کسی زدن .بر گوش زدن . (تاج المصادر بیهقی ). ◄ بدردگوش مبتلا گشتن . ◄ خشک شدن گرفتن گیاه .

اذن . [ اَ ذَ ] (ع مص ) اِذن . اَذانت . ◄ دانستن . ◄ اباحة. (اقرب الموارد). ◄ استماع . (اقرب الموارد). گوش داشتن . (زوزنی ). گوش فراداشتن .

اذن . [ اَ ذَن ن ] (ع ص ) مردی که آب بینی او از هر دو سوراخ روان باشد. (منتهی الارب ). آنکه آب بینی او از هر دو سوراخ جاری شود. آنک از بینی وی آب روان باشد. (تاج المصادر بیهقی ) (زوزنی ). آنک آب از بینی او چکد.آب بینی چکنده . مُفی . فرکند. فرغند. مؤنث : ذَنّاء. ♦ امثال : انفک منک و ان کان اذن ّ .

اجازه، تجویز، جواز، رخصت دستور

پروانه