ارابن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ارابن . [ اُ ب ِ ] (اِخ ) نام منزلی است بر ریگ توده ٔ مَبرک، که از کوه جُهینة بر تنگه ٔ صفراء قرب مدینه منحدر است . (معجم البلدان ). منزلی است نزدیک وادی صفرا. (منتهی الارب ).
ارابن . [ اُ ب ِ ] (اِ) درخت خطمی . (مهذب الاسماء).