ارتکاف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ارتکاف . [ اِ ت ِ ] (ع مص ) افتادن برف و پا گرفتن آن . افتادن برف و جای گرفتن آن بر زمین . (منتهی الارب ). مؤلف تاج العروس گوید: اِرتکف الثلج ؛ اهمله الجوهری و قال شمر أی وقع فثبت فی الارض، زاد فی اللسان کقولک فی الفارسیة: بنشست .