ارجوب

ارجوب . [ اَ ] (اِخ )کوره ایست واقع در مشرق اردن از مملکت عوج در باشان و در آن قریب شصت شهر مسور بود سوای قرای متعدده ٔ واقعه ٔ در صحرا و ظاهراً ارجوب همان مقاطعه ٔ کنونی لجاة است که در جنوب دمشق و مشرق بحرالجلیل واقع است و بعضی سیاحان قدیم آنرا چنین وصف کرده اند: طول آن از شمال بجنوب در حدود ٢٢ میل و عرض وی از مغرب بمشرق ١٤ میل و تقریباً بیضی شکل است و دارای صخره های سیاه آتشفشانی است و در آن قریه های مهجوره است و بنای ارجوب سخت محکم باشد و دشت حوران که از بحر جلیل به لجاةو از آنجا بحدود بلاد عرب ممتد است بر این ناحیه محیط است . (ضمیمه ٔ معجم البلدان ). مؤلف قاموس کتاب مقدس آرد: ارجوب (سنگ ) مقاطعه ایست در مشرق اردن که چهاردفعه در کتاب مقدس مذکور است . طولش بیست وچهار میل وعرضش سیزده میل، سنگهایش بسلتی و سیاه میباشد که از انفجار تل آتشفشان شیحان متکوّن گشته، تخمیناً موازی سی قدم از سطح زمین ارتفاع دارد. این قطعه در قدیم الایام دارای شهرهای حصارداری بود که بواسطه ٔ یائیربن منسه مفتوح گشته است (سفر تثنیه ٣:٤ و ٥ و ١٤) و سلیمان نیز بر آنجا حاکمی قرار داد (اول پادشاهان ٤:١٣). سقف بسیاری از خانه های این مقاطعه از سنگ و در و پنجره های آن نیز از سنگ بود، بدین لحاظ از خانه های سایر شهرهای قدیم بهتر محفوظ مانده است و دارای هیکلها و قصور عالیه میباشد.