اردی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اردی . [ اَ/ اُ ] (اِ) مخفف اردی بهشت باشد. (جهانگیری ). و آن نام ماه دویم است از سال شمسی . (برهان ) : دی و بهمن و اردی و فرودین همیشه پر از لاله بینی زمین . فردوسی (از جهانگیری ). ◄ روز سیم ماه فارسی . ◄ (اِخ ) فرشته ٔ مدبر کوهها. این کلمه در اوستا اَرتَه است . رجوع به ارتا و اردا و اردی بهشت شود.
اردی . [ ] (اِخ ) قریه ای است جنوب ابرقوه بمسافت سه فرسنگ . (فارسنامه ).