ارسح

ارسح . [ اَ س َ ] (ع ص ) لاغرسرین . (مهذب الاسماء) (منتهی الأرب ). آنک گوشت اندک دارد بر سرون و ران . (تاج المصادر بیهقی ) (زوزنی ). آن که سرون و ران او اندک گوشت باشد. ◄ (اِ) گرگ (بعلت لاغری سرین وی ). ◄ ازل . ذئب یتولدبین الذئب و الضبع. ◄ (ن تف ) لاغرسرین تر. ♦ امثال : ارسح من ضفدع ؛ قال حمزة فی تفسیره حدیث من احادیث العرب : زعمت الاعراب فی خرافاتها ان ّ الضفدع کان ذاذنب فسلبه الضب ذنبه قالوا و کان سبب ذلک ان ّ الضب خاصم الضفدع فی الظماء ایهما اصبر و کان الضب ممسوح الذنب فخرجا فی الکلأ فصبر الضب ّ یوماً فناداه الضفدع یا ضب ّ ورداً ورداً. فقال الضب ّ: اصبح قلبی صردالایشتهی ان یردا الاّعرادا عرداو صلیانا بردا و عنکشا ملتبدا فلما کان فی الیوم الثانی ناداه الضفدع یا ضب ورداً وردا. فقال الضب ّ: اصبح قلبی صرداً الی آخرالابیات . فلما کان فی الیوم الثالث نادی الضفدع یا ضب ورداً ورداً. فلم یجبه، فلما لم یجبه بادرالی الماء فتبعه الضب فاخذ ذنبه . و قد ذکر الکمیت بن ثعلبة فی شعره، فقال : علی اخذها عند غب الورود و عندالحکومة اذنابها. (مجمعالامثال میدانی ).