ارسطوس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ارسطوس . [ اِ رَ ] (اِخ ) (محبوب ) شخص عیسوی ... قرنتسی که ایشک آقاسی یعنی ناظر یا صندوقدار بود و بواسطه ٔ دوستی که با پولس (حواری ) داشت وی را بدرقه کرد و با تیماتاوس به مقدونیه رفت . (کتاب اعمال رسولان ١٩:٢٢). و در هنگام نامه نوشتن پولس برومیان، او در قرنتس بود. (رساله ٔ رومیان ١٦:٢٣). و در همانجا توقف کرد در حالی که پولس در روم به اسیری برده شد. (کتاب دوم تیموتاوس ٤:٢٠) (قاموس کتاب مقدس ).
ارسطوس . [ اِ رَ ] (اِخ ) منجم و معلم بطلمیوس بدلّس پادشاه (از بطالسه ). (تاریخ الحکمای قفطی ص ٩٩).
ارسطوس . [ اِ رَ ] (اِخ ) از علمای یونان تلمیذ افلاطون . (تاریخ الحکمای قفطی چ لیبسک ص ٢٤ س ٦).