ارسطون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ارسطون . [ اَ رِ ] (اِخ ) پدر افلاطون حکیم مشهور یونانی . (تاریخ الحکمای قفطی ص ١٧ س ٢ و ص ١٨ س ١٤ و ص ١٩ س ١). و رجوع به ارسطن شود.
ارسطون . [ اَ رِ ] (اِ) شراب غلیظی است که از خمر و ادویه ٔ حاره ترتیب کنند، قوی تر از خمر و مقوی احشاء بارده است . (تحفه ٔ حکیم مؤمن ). معجونی است که اعضاء تنفس را نافع است .