ارس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ارس . [ ] (اِخ ) نویین . از امرای مغول که در سال ٦٦١ هَ . ق . با امیرباغو و دوازده هزار سوار به سیستان شد. (تاریخ سیستان ص ٤٠٠).
ارس . [ اَ ] (اِ) اشک . (جهانگیری ). آب چشم . (صحاح الفرس ) (اوبهی ). اشک چشم . دمع. دمعة : ز آهم بود یک شراره درخش اَرَس باشداَرْس ِ مرا مایه بخش . قریعالدهر. اَرَس شد اَرْس ِ من از جستجویت . لطفی .
ارس .[ اِ ] (ع اِ) بیخ و اصل پاک . نژاد پاک . نسل طیب .