اروم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اروم . [ اَ ] (ع اِ) بن درخت . ◄ بُن ِ سُرون . (منتهی الارب ). بن شاخ .
اروم . [ اُ ] (ع اِ) ج ِ اِرَم و اَرِم و اَرومة و اُرومة. ◄ اروم رأس ؛ طَرَفهای سر. ◄ (اِخ ) قبور عاد.
اروم . [ ] (اِخ ) موضعی بجنوب قاین .