ارویه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ارویه . [ اُ وی ی َ / اِ وی ی َ ] (ع اِ) بز ماده ٔ کوهی . ج، اراوی، اروی . (مهذب الاسماء). ارویه بضم الالف و کسرها و سکون الراء المهملة و کسرالواو و فتح الیاء و الهاء انثی الوعول و ثلث اَراوی ّ الی العشر و الکثیر اروی او هو اسم للجمع مؤنثةً، فارسیتها بز کوهی . (قاموس ).
ارویه . [ اَرْ ی َ ] (ع اِ) ج ِ رِواء، به معنی رسنی که بدان بار بر شتر بندند. (منتهی الارب ).