ارچه

ارچه . [ اَ چ َ / چ ِ ] (اِ) اُرس . رجوع به اُرس شود.

ارچه . [ اَ چ ِ ] (حرف ربط مرکب ) مخفف اگرچه، حرف شرط. هرچند. وقتی هم که : تن خنگ بید ارچه باشد سپید بتری و نرمی نباشد چو بید. رودکی . ز مادر همه مرگ را زاده ایم همه بنده ایم ارچه آزاده ایم . فردوسی . گوش مالیدن و زخم ارچه مکافات خطاست بی خطا گوش بمالش بزنش چوب هزار. منوچهری . زن ارچه زیرک و هشیار باشد زبون مرد خوش گفتار باشد. (ویس و رامین ). زن ارچه خسرو است ار شهریاری و یا چون زاهدان پرهیزکاری ... (ویس و رامین ). زن ارچه دلیر است و با زور دست همان نیم مرد است هرچون که هست . اسدی . نظم ارچه بمرتبت بلند است آن علم طلب که سودمند است . نظامی .