ارکون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ارکون . [ اَ ] (از یونانی، اِ) بیونانی حاکم و افسر اعلی . (آنندراج ). رجوع به ارخون و ارکئون و ارکنت شود.
ارکون . [ اُ ] (ع ص، اِ) کشاورز بزرگ . (منتهی الأرب ): ارکون القریة؛ مهتر ده . (مهذب الاسماء).
ارکون . [ اَ ] (اِخ ) حصنی منیع به اندلس از اعمال شنتمریه . و یاقوت گوید تا زمان وی در دست مسلمانان بوده است . (معجم البلدان ).