ازده

ازده . [ اَ زْ/ زَ/ زِ دَ / دِ ] (ن مف ) رنگ کرده . (برهان ). رجوع به ازدن شود.

ازده . [ اَ دَ / دِ ] (اِ) رمص . خیم چشم که در گوشه ٔ چشم گرد آید : شعری دو است یکی را عبور خوانند برای آنکه مجره را عبره کند، دیگر غمیصا و آن تصغیر غمیص بود، من الغمص و هو الرمص، چنان روشن نیست، پنداری ازده درچشم دارد. (تفسیر ابوالفتوح رازی چ ١ ج ٥ ص ١٨٨).

ازده . [ اَ زِ دَ / دِ ] (اِ) افعی : کشیش الافعی ؛ آواز پوست ازده . کشکشه ؛ از پوست بانگ برآوردن ازده . (منتهی الارب ).و ظاهراً از ریشه ٔ اَژی اوستائی به معنی مار است .