ازرقی هروی | قصاید | شماره ۶۵

طالع پیروز بختی، مایه نیک اختری آسمان کامگاری، آفتاب سروری رسم دانی، ملک سازی، رزم جویی، خسروی پیشوای روزگاری، پادشاه کشوری شمس دولت، زین ملت کهف امت، شه طغان آنکه نیکو همت او گشت از بدها بری آن خداوندی که جمشید دگر در حشمت اوست امر او چون امر جمشیدست بر عالم جری ای شهنشاهی که جمشیدی، از آن معنی که هست آدمی فرمان بر تو، همچو دیو و چون پری نادران ملک بودند اردوان و اردشیر اردوان دیگری، یا اردشیر دیگری چون کمان در دست گیری مایه سعدی، شها مایه سعدست چون در فوس باشد مشتری خسروی را همچو شخصی، کامگاری را دلی کامگاری را چو جانی، خسروی را پیکری فرق شاهی را چو عقلی، نور دانش را دلی ایمنی را همچو حصنی، رستگاری را دری کارساز سعد چرخی، کیمیای دولتی بر سر اقبال تاجی، بر تن دولت سری مایه اثبات کامی، عین نفی اندهی مر سخارا چون سرشتی، مر وفارا گوهری شیر همت پادشاهی، شیر هیبت خسروی شیر گیری، صف پناهی، ببر خویی، صفدری فکرت ما درخور تو چون ستاید مر ترا؟ ز آنکه تو در فکرت ما از ستایش برتری در جهان گر وحی جایز بودی اندر وقت ما بر حقیقت مر ترا جایز بدی پیغمبری گرز سد اسکندر رومی چنان معروف شد کمترین فرمان تو سدی بود اسکندری نیزه از بیم تو لرزانست تا با نیزه‌ای خنجر از سهم تو ترسانست تا با خنجری ای شهنشاه، ای خداوندای کریم بن الکریم جان من داند که اندر نور جانم زیوری عالم علمی ولیکن پادشاه عالمی اختر فضلی ولیکن کارساز اختری قدر دیهیم و نگینی، جاه ملک و حشمتی فخر شمشیر و سنانی، عز تخت و افسری ای خداوندی، که ایامت نماید بندگی وی شهنشاهی، که افلاکت کند فرمان بری گر بر آزادان بر افتد، شهریارا، عقدبیع چون من و بهتر زمن در ساعتی سیصد خری پس ز اقلیمی باقلیمی بدست و خط خویش بنده را فرمان دهی و اندر سخن یادآوری از کدامین چشم، شاها، از تفاخر بنگرم؟ کین نه قدر چون منی باشد چو نیکو بنگری عنصری در خدمت محمود دایم فخر کرد زانکه دادش پاره‌ای در شعر فتح نودری خواست گفتن: من خدایم در میان شاعران کز خداوندم چنین فخری، رسید از شاعری اندرین میدان فخر اکنون بتو مر بنده راست گو درین میدان فخر آی ار تواند عنصری ای خداوندی، که اندر خاور و در باختر بر چو تو شاهی نتابد آفتاب خاوری ای شهنشاهی، که اندر روزبار و روز رزم از سیاست موج دریایی و سوزان آذری از چو تو شاهی اگر لافی زنم از افتخار نیست لافی بر گزاف و نیست فخری سرسری تا سپهر چنبری هرگز نگیرد طبع خاک تا نپاید جرم خاک اندر سپهر چنبری ملک بادت بی‌قیاس و عمر بادت بی‌کران تا زعمر و ملک خویش اندر جوانی برخوری