اسا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اسا. [ اَ ] (اِخ ) یکی از قلاع حصینه ٔ هند که آنرا یمین الدوله محمودبن سبکتکین بسال ٤٠٧ هَ . ق . بگشود وصاحب آن جندپال نام داشت چون محمود بقلعه درآمد و بفرمود تا آنرا خراب کردند. (ضمیمه ٔ معجم البلدان ).
اسا. [ اَ ] (ع اِ) اندوه . (منتهی الارب ). حزن .
اسا. [ اُ / اِ ] (ع اِ) ج ِ اُسوة و اِسوة.