اسالم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اسالم . [ اَ ل َ ] (اِخ )ناحیه ایست در گیلان از بلوکات طوالش . حدّ شمالی آن گرگانرود، حد جنوبی طالش دولاب، حد شرقی بحر خزر و حد غربی خلخال . و آن در کنار راه رشت به آستارا میان امیرمحله و کیکاربیشه در ٩٤٥٠٠ گزی رشت است . طول این ناحیه ٣٥ هزارگز و عرض ١١ هزارگز است و آن ناحیه ایست کوهستانی . مرکز آن دیگه سرا و جمعیت در حدود ١٢٠٠ خانوار است . عده ٔ قراء ٢٢، مساحت ٩ فرسنگ، مرکز آلالان .
اسالم . [ اَ ل ِ ] (اِخ ) یکی از کوههای سراة که بنوقسربن عبقربن انماربن نزار بدانجا فرودآمدند و اعم ّ اشهر آنست که آن قسر است و نام وی مالک بن عبقربن انماربن اراش بن عمروبن الغوث بن نیت بن مالل بن زیدبن کهلان بن سبأبن یشجُب بن یعرب بن قحطان است . (معجم البلدان ).