استحقار

(اِ تِ) [ ع. ]<BR>۱- (مص م.) خوار شمردن.<BR>۲- (اِمص.) خواری. ج. استحقارات.<br>

(اِ تِ) [ ع. ] ۱- (مص م.) خوار شمردن. ۲- (اِمص.) خواری. ج. استحقارات.

استحقار. [ اِ ت ِ ] (ع مص ) خوار داشتن . (غیاث ). خُرد شمردن . احتقار. (منتهی الارب ). استخفاف . استهانت . خردو خوار شمردن . (منتهی الارب ). حقیر داشتن . (زوزنی ) (تاج المصادر بیهقی ). حقیر پنداشتن . (مؤید الفضلاء). سبکداشت . کوچک و سهل و حقیر شمردن : پادشاهی بدیده ٔ استحقار در طایفه ٔ درویشان نظر کرد. (گلستان ). باری پدر بکراهت و استحقار در او نظر همی کرد. (گلستان ).