استرابن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
استرابن . [ اِ ب ُ ] (اِخ ) استرابون . استرابو. جغرافی دان معروف یونان . مولد وی در حدود ٥٠ ق . م . در آمازی از کاپادوکیه از ایالات آسیای صغیر. وی چندی در مدارس مختلفه ٔ آسیای صغیر به کسب علوم پرداخت و سپس به مصر سفر کرد و چندی در اسکندریه به مطالعه ٔ آثار جغرافیائی اِراتستنس و پوزوُنیوس وغیره مشغول گردید و از آنجا مجدداً به آسیای صغیر سفر کرد و سپس بیونان و صقلیه و ایطالیا رفت و چندی در شهر روم اقامت گزید. جغرافیای معروف او که مشتمل بر ١٧ کتاب است ظاهراً متمّم کتاب دیگر او موسوم به «حوادث تاریخی » بوده که اکنون مفقود است . از کتاب استرابن راجع به اسپانی و ایطالیا و آسیای صغیر و هندوستان قدیم معلومات مفید میتوان بدست آورد. استرابن درزمان تیبریوس دوّمین امپراطور روم (١٤ - ٣٧ م .) درگذشته است . (فرهنگ تمدن قدیم : استرابو). از تألیف استرابن راجع به ایران نیز اطلاعات مفیدی بدست می آید.